drugi egzamin zaliczony.

ale ile mnie to zdrowia kosztowało. jeszcze nie doszłam do siebie.

niedoceniłam. tematy nie było trudne, ale było ich ogromnie dużo i jak się potem okazało były szczegółowe pytania. dno. dzień wcześniej (i tak wiemy kto)   zostałam psychicznie zrównana z ziemią i tak się nakręciłam jak nigdy. ja- luzak, wyluzak, hej ziom, olej to, no to chlup, ja się tak zestresowałam, że kiedy siedziałam na tym mega wysokim stołku przed panem, zewsząd otoczona pochylonymi, nadgorliwymi studentami, i próbowałam sobie przypomnieć jak mam na imię i dlaczego ja właściwie w tym momencie nie leżę sobie na kanapie i nie słucham jak mi ktoś czyta książkę a muszę odpowiadać na jakieś pytania straszne to nogi mi tak latały, że aż się przestraszyłam. nie panowałam nad tym. próbowałam zmieniać pozycję, ale to działało tylko przez chwilę. no i ten pan się na mnie patrzy z politowaniem i nie wie czy ma mnie przytulić i pocieszyć czy kazać się wynosić. no ale jakoś to zaliczyłam. nie wiem, co się ze mną stało ale jeszcze nie doszłam do siebie. teraz już zabieram się za naukę do kolejnego egzaminu. może i bardziej przerąbany, ale chyba mniej materiału. no i po tamtym nawet argentyńskie więzienie mi nie straszne.

rano wstałam a już chce mi się spać. pod moim pokojem chyba jakieś złe żyły wredne są bo wysysają ze mnie całą energię.

ażeby się do energizować idę na spacer. znów sama, bo te ciołki tylko siedzą na tyłkach. aż mi się nawet już pytać nie chce czy chcą się przejść.

całuję i ściskam

ciocia wandzia.

nie no wyluzka, ja to napisałam. garfield na pewno by to celnie skomentował jednym, krótkim zdaniem, ale ja tak jeszcze nie potrafię.